❤️ RESPEKT – słowo, o którym dzisiaj mówi się zbyt rzadko

Przez ostatnie lata obserwuję, jak ogromną popularność zyskały ustawienia systemowe.

I bardzo się z tego cieszę.

Jednocześnie widzę coś, co coraz bardziej skłania mnie do refleksji.

Coraz częściej mówi się o technikach.

O nowych metodach.

O “autorskich ustawieniach”.

O szybkich kursach.

O tym, jak prowadzić.

Znacznie rzadziej mówi się o czymś, co Bert Hellinger uważał za absolutnie fundamentalne.

O respekcie.

Jest jedno zdanie Berta Hellingera, wypowiedziane w przedmowie do Kursu Mistrzowskiego w Krakowie w 2006 roku, które od lat uważam za jedno z najważniejszych w całej pracy ustawieniowej:

„Ustawienia rodzinne są bardzo potężnym narzędziem. Dlatego trzeba używać ich z respektem.”

To zdanie zostało ze mną na całe życie.

Bo ustawienia nigdy nie były dla Hellingera “techniką”.

Nie były przedstawieniem.

Nie były odgrywaniem ról.

Nie były sposobem na zaspokojenie ciekawości.

One dotykają najgłębszych warstw ludzkiego życia.

Relacji.

Traumy.

Miłości.

Śmierci.

Losu.

A czasami również tajemnic, których nie jesteśmy w stanie zrozumieć rozumem.

Respekt oznacza pokorę

Pokorę wobec człowieka siedzącego naprzeciwko.

Pokorę wobec jego historii.

Pokorę wobec systemu rodzinnego.

Pokorę wobec życia.

Im dłużej pracuję, tym mniej wierzę w prowadzącego, który “wie wszystko”.

Coraz bardziej wierzę w prowadzącego, który potrafi powiedzieć:

„Jeszcze tego nie wiem.”

I właśnie to „nie wiem” nie oznacza braku wiedzy i doświadczenia.

Wręcz przeciwnie.

Oznacza gotowość, aby nie narzucać własnych wyobrażeń temu, co chce się pokazać.

Największym zagrożeniem jest pycha.

Kiedy zaczynamy wierzyć, że to my uzdrawiamy.

Że to my wiemy lepiej.

Że to my prowadzimy życie drugiego człowieka.

Wtedy bardzo łatwo przestajemy słuchać.

A zaczynamy kierować procesem zgodnie z własnym pomysłem.

Z mojego doświadczenia wynika, że najpiękniejsze ustawienia wydarzały się wtedy…

kiedy prowadzący potrafił usunąć się na drugi plan.

I zaufać temu, co większe od niego.

Hellinger mówił również o dojrzewaniu terapeuty.

Nie dojrzewamy przez kolejne certyfikaty.

Nie dojrzewamy przez liczbę przeczytanych książek.

Dojrzewamy…

spotykając własne ograniczenia.

Własny lęk.

Własną bezradność.

Własną pychę.

Dlatego uważam, że własna terapia, superwizja i nieustanna praca nad sobą nie są dodatkiem do pracy terapeuty.

One są jej fundamentem.

Po blisko trzech dekadach pracy…

…mogę powiedzieć jedno.

Im więcej wiem…

tym większy mam respekt.

Im więcej widziałem ludzkich historii…

tym mniej mam potrzeby szybkiego interpretowania.

Im głębiej wchodzę w tę pracę…

tym bardziej rozumiem słowa Hellingera o „pustym środku”.

To miejsce, w którym milknie ego.

Milknie potrzeba imponowania.

Milknie potrzeba udowadniania.

I zostaje tylko obecność.

Czym jest „pusty środek”?

Hellinger mówił, że kiedy sprawa dotyczy naprawdę głębokich tematów – życia, śmierci, losu – nie wystarcza sama wiedza ani technika.

Potrzebne jest wejście do „pustego środka”.

Miejsca wewnętrznej ciszy.

Miejsca, w którym terapeuta przestaje kierować się własnymi wyobrażeniami, przekonaniami czy potrzebą osiągnięcia określonego rezultatu.

Im bardziej potrafimy wejść do tego miejsca…

tym bardziej jesteśmy w harmonii z tym, co chce się ujawnić.

Nie oznacza to bierności.

Oznacza głęboką obecność.

W swojej pracy również wielokrotnie doświadczyłem…

…że najważniejsze procesy wydarzały się wtedy, kiedy przestawałem chcieć prowadzić ustawienie według własnego planu.

Kiedy pozwalałem, aby proces prowadził mnie.

To wymaga ogromnego zaufania.

Ale jeszcze większego szacunku.

Bo ustawienia nie są własnością żadnego terapeuty.

My jesteśmy tylko gośćmi w przestrzeni, która została nam na chwilę powierzona.

Dlatego chciałbym zostawić dzisiaj jedną myśl

Jeżeli pracujesz z ludźmi…

Nigdy nie trać respektu.

Bo w chwili, kiedy przestajemy czuć pokorę wobec życia…

zaczynamy bardziej ufać własnemu ego niż temu, co naprawdę chce się pokazać.

A właśnie wtedy najłatwiej zgubić człowieka.

Nie wierzę, że dobrym terapeutą zostaje ten, kto najszybciej kończy kurs.

Nie wierzę również, że liczba certyfikatów świadczy o gotowości do prowadzenia drugiego człowieka.

Wierzę natomiast, że dobrym terapeutą staje się ten…

kto z każdym rokiem ma coraz więcej pokory.

Coraz więcej uważności.

Coraz większy szacunek dla tajemnicy ludzkiego życia.

Coraz większą odwagę powiedzieć:

„Nie wiem. Zobaczmy, co chce się pokazać.”

To właśnie tego uczył Bert Hellinger.

I myślę, że dzisiaj, kiedy ustawienia systemowe są coraz bardziej popularne, warto wracać do tych słów częściej niż kiedykolwiek.

Bo respekt chroni nie tylko klienta.

Chroni również prowadzącego.

A może właśnie od tego powinno zaczynać się każde szkolenie z ustawień systemowych.

Nie od techniki.

Nie od metod.

Ale od głębokiego szacunku wobec życia, człowieka i sił, których nie da się kontrolować.

Z serca do serca. 

#BertHellinger #UstawieniaSystemowe #Respekt #Pokora #Terapeuta #Świadomość #PoznańskaSzkołaSystemowa #SomaticExperiencing #PracaZTraumą