🌿 OBRZĘKI I OPUCHLIZNA – KIEDY CIAŁO ZATRZYMUJE TO, CZEGO SERCE NIE MOGŁO PUŚCIĆ

„Panie Jarku… jem niewiele, badania są w miarę dobre, a moje ciało z roku na rok puchnie coraz bardziej. Czuję się, jakbym nosiła w sobie wodę.”

To zdanie słyszałem wielokrotnie.

Obrzęki nóg.

Opuchnięte dłonie.

Twarz.

Całe ciało.

Medycyna zawsze powinna w pierwszej kolejności szukać przyczyn takich jak choroby serca, nerek, wątroby, zaburzenia hormonalne czy układu limfatycznego.

Jednak z perspektywy pracy systemowej i psychobiologii bardzo często pojawia się jeszcze pytanie:

Co ciało próbuje zatrzymać?

Przed czym próbuje Cię ochronić?

To, co przeczytasz poniżej, przedstawia interpretacje stosowane w Totalnej Biologii, Recall Healing, Nowej Germańskiej Medycynie oraz ustawieniach systemowych. Nie są one potwierdzonymi przyczynami medycznymi i nie zastępują diagnostyki ani leczenia.

Woda symbolizuje życie…

Ale również…

łzy.

Emocje.

Żałobę.

Pamięć.

W wielu tradycjach mówi się, że woda przechowuje informacje.

Nie dziwi mnie więc, że ciało, którego ogromna część składa się z wody, czasami próbuje zatrzymać to, czego człowiek nie był w stanie przeżyć.

Totalna Biologia i Recall Healing

W tych podejściach obrzęki bywają interpretowane jako możliwy wyraz:

• zatrzymanego smutku,
• nieprzeżytej żałoby,
• konfliktów separacyjnych,
• potrzeby ochrony,
• silnego stresu i przeciążenia emocjonalnego.

Można spotkać pytania:

Za kim nadal płaczę?
Czego nie mogłem opłakać?
Co próbuję zatrzymać?
Kogo nie mogę puścić?

Są to interpretacje charakterystyczne dla tych nurtów i nie stanowią naukowo potwierdzonych przyczyn obrzęków.

Ustawienia systemowe

Podczas ustawień bardzo często pojawiają się podobne dynamiki.

Nieopłakana żałoba

Rodzina przeżyła stratę.

Ale nikt nie płakał.

Nikt nie mówił.

Życie toczyło się dalej.

A system…

pamięta.

Wykluczone dzieci

Poronienia.

Martwe porody.

Aborcje.

Dzieci zmarłe krótko po narodzinach.

Często nie mają miejsca w rodzinnej historii.

A przecież nadal należą do systemu.

Dźwiganie cudzego bólu

Dziecko mówi:

„Mamo… będę cierpieć razem z Tobą.”

I niesie ten ciężar przez całe życie.

Historia inspirowana prawdziwymi procesami

Z zachowaniem anonimowości chcę podzielić się dwoma historiami, które głęboko zapadły mi w pamięć.

Pierwsza dotyczyła kobiety z dużą nadwagą i rozległymi obrzękami całego ciała.

Przeszła wiele badań.

Leczyła objawy.

Ale podczas pracy systemowej zaczęła wyłaniać się zupełnie inna historia.

W rodzinie były dzieci, które odeszły bardzo wcześnie.

Straty, o których prawie się nie mówiło.

Żałoba nigdy nie została naprawdę przeżyta.

Kiedy w ustawieniu pojawiły się te utracone dzieci i mogły zostać uznane, kobieta powiedziała przez łzy:

„Mam wrażenie, jakbym całe życie nosiła ich ból w swoim ciele.”

Nie twierdzę, że to wyjaśniało medyczną przyczynę jej obrzęków.

Ale dla niej było to bardzo ważne doświadczenie. Po raz pierwszy mogła opłakać coś, co przez lata pozostawało niewidoczne.

Druga historia dotyczyła kobiety z przewlekłym obrzękiem stóp.

Podczas pracy okazało się, że przyszła na świat dziewięć miesięcy po śmierci swojego sześcioletniego brata.

Rodzice nie zdążyli przeżyć żałoby.

Mama była pogrążona w ogromnym bólu.

Kobieta wielokrotnie mówiła:

„Mam wrażenie, jakbym nigdy naprawdę nie zajęła swojego miejsca.”

Co ciekawe, podobne obrzęki występowały również u jej sióstr.

Czy była to przyczyna medyczna?

Nie.

Ale z perspektywy systemowej pojawił się ważny obraz – dziecko, które przyszło na świat w cieniu ogromnej straty i dorastało w rodzinie, która nie miała przestrzeni na przeżycie żałoby.

Bert Hellinger mówił:

„To, co nie zostało opłakane, często szuka miejsca w następnym pokoleniu.”

Nie oznacza to, że każda choroba wynika z historii rodzinnej.

Ale czasami uznanie tego, co zostało przemilczane, przynosi ogromną ulgę.

Pytania do refleksji

Jeżeli zmagasz się z przewlekłymi obrzękami, oprócz diagnostyki medycznej możesz zapytać siebie:

• Czy jest w mojej rodzinie ktoś, kogo nigdy naprawdę nie opłakano?
• Czy noszę cudzy smutek?
• Czy pozwalam sobie płakać?
• Co próbuję zatrzymać?
• Czy moje ciało od dawna prosi mnie, abym coś wreszcie puścił?

Na zakończenie

Być może ciało nie jest naszym przeciwnikiem.

Być może od lat próbuje opowiedzieć historię, której nikt wcześniej nie chciał usłyszeć.

Dlatego zawsze zachęcam, aby patrzeć na człowieka całościowo.

Z troską o ciało.

Z szacunkiem dla emocji.

I z uważnością na historię rodziny.

Bo czasami największe uzdrowienie zaczyna się nie wtedy, gdy znajdujemy odpowiedź.

Ale wtedy…

gdy odważymy się zadać właściwe pytanie.

Jeśli ten tekst poruszył Cię lub przypomniał historię z Twojej rodziny, napisz w komentarzu jedno słowo:

„Widzę.”

Czasami właśnie od tego zaczyna się zmiana.

Z serca do serca. 
Jarosław Olewicz – ustawienia systemowe, terapeuta, mentor duchowy.

#Obrzęki #Opuchlizna #TotalnaBiologia #RecallHealing #UstawieniaSystemowe #BertHellinger #TraumaMiędzypokoleniowa #Świadomość #Zdrowie