🙏 POKŁON. CZY TO ULEGŁOŚĆ… CZY WOLNOŚĆ? 🙏

W ostatnim czasie coraz częściej słyszę dyskusje na temat pokłonu w ustawieniach systemowych.

Jedni uważają go za jeden z najważniejszych momentów procesu.

Inni twierdzą, że jest niepotrzebny, a nawet niebezpieczny.

Postanowiłem napisać, jak ja to widzę po ponad dwudziestu latach pracy z ludźmi.

Na początku chcę powiedzieć coś bardzo ważnego.

Nigdy nie zmuszam nikogo do pokłonu.

Nigdy.

Jeżeli ktoś nie jest gotowy…

Nie ma pokłonu.

Jeżeli ciało mówi „nie”…

Szanuję to.

Bo metoda ma służyć człowiekowi.

Nigdy odwrotnie.

Dla mnie pokłon nie jest rytuałem religijnym.

Nie jest wyrazem podporządkowania.

Nie jest oddawaniem komuś czci.

Nie jest również obowiązkowym elementem ustawień.

Pokłon jest…

wewnętrznym ruchem duszy.

Przez lata zauważyłem jedną rzecz.

Największy opór wobec pokłonu pojawia się bardzo często tam, gdzie człowiek przez całe życie walczył.

• Z rodzicami.
• Z losem.
• Z przeszłością.
• Z Bogiem.
• Z samym sobą.

I nagle słyszy:

„Uznaj to, co było.”

To nie jest łatwe.

Pokłon nie oznacza zgody na przemoc.

Nie oznacza usprawiedliwienia krzywdy.

Nie oznacza rezygnacji z własnych granic.

Nie oznacza powiedzenia:

„To było dobre.”

Oznacza coś zupełnie innego.

Uznaję, że to się wydarzyło.

Bo dopóki walczę z faktami…

Tak naprawdę walczę z własnym życiem.

Bert Hellinger często mówił:

„To, co jest, najpierw musi zostać uznane.”

To zdanie jest mi bardzo bliskie.

Bo nie można uzdrowić czegoś, czemu nie pozwalamy istnieć.

Z drugiej strony rozumiem również osoby, które mają wobec pokłonu opór.

Zwłaszcza wtedy, gdy ktoś próbuje go wymusić.

Albo przedstawia jako jedyną słuszną drogę.

Wtedy przestaje być ruchem duszy.

A staje się techniką.

A nawet przemocą.

I na to nigdy nie będę miał zgody.

Od kiedy uczę się Somatic Experiencing®, jeszcze mocniej zwracam uwagę na ciało.

Jeżeli układ nerwowy człowieka nie jest gotowy…

Żaden gest nie będzie uzdrawiający.

Może być wręcz przeciążający.

Dlatego dla mnie zawsze ważniejsze od samego pokłonu jest pytanie:

Czy ten człowiek naprawdę jest gotowy?

Zdarzało mi się widzieć sytuacje, w których jeden świadomy pokłon przynosił ogromną ulgę.

• Łzy.
• Rozluźnienie.
• Spokój.

Jakby ktoś po wielu latach odłożył ciężar, którego już nie musiał nieść.

Ale widziałem też sytuacje, kiedy najlepszym rozwiązaniem było…

Nie robić nic.

Po prostu być.

I to również było właściwe.

Dlatego nie wierzę ani w ślepe zachwycanie się pokłonem.

Ani w jego całkowite odrzucanie.

Wierzę w człowieka.

Każdy proces jest inny.

Każde serce dojrzewa w swoim tempie.

Każdy układ nerwowy ma własną historię.

Dla mnie pokłon jest piękny tylko wtedy…

Kiedy rodzi się z wolności.

Nigdy z obowiązku.

Nigdy z presji.

Nigdy z lęku.

Bo prawdziwego uzdrowienia nie przynosi sam gest.

Przynosi to, co wydarza się w sercu.

Jako terapeuta z wieloletnim doświadczeniem nauczyłem się jednego.

Nie prowadzę ludzi tam, gdzie ja chcę.

Podążam za tym, dokąd gotowa jest pójść ich dusza.

Czasami będzie to pokłon.

Czasami spojrzenie.

Czasami jedno zdanie.

A czasami cisza.

I właśnie ta pokora wobec procesu jest dla mnie najważniejsza.

Bo ostatecznie…

Nie metoda uzdrawia.

Nie pokłon uzdrawia.

Uzdrawia miłość, która w odpowiednim momencie znajduje drogę do ludzkiego serca.

❤️

A jakie jest Twoje doświadczenie?

Czy pokłon był dla Ciebie ważnym momentem?

A może nigdy nie był potrzebny?

Podziel się w komentarzu, jestem ciekaw Waszych doświadczeń.

Z serca do serca ❤️🙏