🌿 RANA MATKI – PIERWOTNA RANA, KTÓRA KSZTAŁTUJE NASZE ŻYCIE

Każdy człowiek przychodzi na świat z jedną podstawową potrzebą.

Potrzebą więzi.

Zanim nauczymy się mówić.

Zanim nauczymy się chodzić.

Zanim poznamy świat…

poznajemy Mamę.

To ona jest naszym pierwszym domem.

Pierwszym oddechem.

Pierwszym spojrzeniem.

Pierwszym doświadczeniem miłości i bezpieczeństwa.

Dlatego psychologia rozwojowa od wielu lat podkreśla, że jakość tej pierwszej więzi ma ogromny wpływ na dalsze życie.

W literaturze psychologicznej mówi się o pierwotnej więzi, a w niektórych nurtach, zwłaszcza dotyczących adopcji, pojawia się pojęcie The Primal Wound (Pierwotna Rana) – opisujące głęboki ból związany z utratą lub zerwaniem pierwszej relacji z matką.

Czym jest Rana Matki?

Nie zawsze oznacza fizyczną nieobecność mamy.

Czasami mama była obok.

Ale nie mogła być emocjonalnie dostępna.

Była pogrążona w depresji.

W żałobie.

W przemocy.

W chorobie.

Własnym cierpieniu.

Dziecko nie rozumie powodów.

Rozumie tylko jedno.

“Nie czuję się widziane.”

I właśnie wtedy rodzą się pierwsze przekonania.

Nie jestem ważny.
Nie zasługuję na miłość.
Muszę bardziej się starać.
Ze mną jest coś nie tak.

Bert Hellinger wielokrotnie powtarzał:

„Matka jest pierwszym źródłem życia.”

Relacja z matką nie kończy się na narodzinach.

To właśnie od niej uczymy się:

• przyjmowania życia,
• zaufania,
• bliskości,
• obfitości,
• relacji.

Jeżeli odrzucamy matkę…

bardzo często nieświadomie odrzucamy również część własnego życia.

W swojej pracy bardzo często obserwuję, że nieuzdrowiona rana matki może przejawiać się poprzez:

• niskie poczucie własnej wartości,
• trudności z przyjmowaniem miłości,
• lęk przed odrzuceniem,
• perfekcjonizm,
• uzależnienie od osiągnięć,
• współuzależnienie,
• trudność z odpoczynkiem,
• nadmierną potrzebę kontrolowania,
• ciągłe zasługiwanie na miłość,
• trudności finansowe,
• lęk przed bliskością.

Nie dlatego, że ktoś jest słaby.

Ale dlatego…

że jego układ nerwowy od początku uczył się:

“Miłość nie jest pewna.”

W ustawieniach systemowych bardzo często widzimy jedno.

Dorosły człowiek nadal stoi przed Mamą.

I nadal czeka.

Na jedno spojrzenie.

Na jedno słowo.

Na jedno:

“Kocham Cię.”

A przecież życie płynie dalej.

Największa zmiana następuje wtedy, gdy człowiek mówi:

“Mamo… dziękuję Ci za życie.”

Nie oznacza to zgody na krzywdę.

Nie oznacza zapomnienia.

Oznacza uznanie faktu.

Że życie przyszło właśnie przez nią.

Peter Levine pokazywał, że pierwsze relacje zapisują się w układzie nerwowym.

Jeżeli dziecko doświadcza bezpieczeństwa…

ciało uczy się ufać.

Jeżeli doświadcza ciągłego napięcia…

ciało pozostaje w gotowości.

Dlatego uzdrawianie Rany Matki nie odbywa się tylko poprzez rozmowę.

Ono odbywa się również poprzez nowe doświadczenie bezpiecznej relacji.

Jak uzdrawiać Ranę Matki?

Nie poprzez ocenianie.

Nie poprzez obwinianie.

Ale poprzez:

• uznanie własnego bólu,
• opłakanie tego, czego zabrakło,
• pracę z ciałem,
• terapię,
• ustawienia systemowe,
• budowanie nowych, bezpiecznych relacji

Bo nie możemy zmienić dzieciństwa.

Ale możemy zmienić sposób, w jaki żyjemy dzisiaj.

Najgłębszym uzdrowieniem nie jest znalezienie idealnej mamy.

Najgłębszym uzdrowieniem jest moment, w którym przestajesz szukać tej miłości wyłącznie na zewnątrz…

i zaczynasz dawać ją również sobie.

Bo być może właśnie tego najbardziej potrzebowało kiedyś Twoje wewnętrzne dziecko.

Z serca do serca. 
Jarosław Olewicz – ustawienia systemowe, terapeuta, mentor duchowy.