Zatrzymany oddech to język traumy.

Trauma nie zawsze jest spektakularnym dramatem.

Często to coś znacznie subtelniejszego.

To moment, w którym było za szybko.

Za głośno.

Za boleśnie.

Za dużo.

To wszystko, czego ciało nie mogło wtedy unieść.

Układ nerwowy nie zapomina.

Nawet jeśli umysł próbuje.

Pierwszym miejscem, w którym zapisuje się doświadczenie, jest oddech.

Gdy dziecko się boi wstrzymuje oddech.

Gdy ktoś doświadcza przemocy ciało napina się, klatka piersiowa zamiera.

Gdy trzeba przetrwać organizm robi wszystko, by wyłączyć czucie.

I lata później, w bezpiecznym pokoju, przy spokojnej rozmowie…

ciało nadal oddycha jak wtedy.

Płytko.

Cicho.

Jakby w gotowości.

To nie słabość.

To pamięć przetrwania.

Zatrzymany oddech jest jak zamarznięta rzeka.

Woda wciąż tam jest.

Ale nie płynie.

Dlatego praca z oddechem nie polega na „technice”.

Nie chodzi o kontrolę.

Chodzi o powrót.

Powrót do ciała.

Do czucia.

Do bezpieczeństwa w sobie.

To proces delikatny.

Czasem pojawiają się łzy.

Czasem drżenie.

Czasem cisza.

Ale kiedy ciało zaczyna znów oddychać pełniej –

coś się odpuszcza.

Układ nerwowy uczy się, że teraz jest inaczej.

Że można już nie walczyć.

A wtedy życie wraca do środka.

Nie przez analizę.

Nie przez opowieść.

Przez oddech.

Jeśli czujesz, że Twoje ciało wciąż „trzyma” coś starego,

możemy pracować z tym spokojnie i bezpiecznie.

Bo kiedy oddech wraca

wraca też poczucie bycia u siebie.

Ściskam

Jarosław Olewicz – ustawienia systemowe, terapeuta, mentor duchowy.