ALEKSYTYMIA Totalna Biologia – Oczami psychobiologa

Aleksytymia – Etymologia

Etymologicznie A-LEKSY-TYMIA
(od gr. a – brak, lexis – słowo, thymos – emocja) oznacza brak słów dla emocji, czyli można powiedzieć, że to emocjonalny analfabetyzm.

Aleksytymia jest to zaburzenie, w którym człowiek ma ograniczony dostęp do własnego życia emocjonalnego, do własnych procesów emocjonalnych a także trudności z czytaniem emocji innych.Człowiek, który jest aleksytymikiem przeżywa emocje, ale nie umie ich rozpoznać i rozróżnić. Zazwyczaj wcale nie uświadamia sobie faktu przeżywania emocji, albo jego własne emocje są dla niego niezrozumiałe.
Nie potrafi ich określić ani nimi zarządzać,  nie potrafi odpowiedzieć na pytanie „co czujesz?”

Emocjonalne reakcje ciała takie jak przyspieszone bicie serca, uczucie gorąca czy dreszcze emocji na ciele nie są dla niego rozpoznawalne jako efekt strachu, zdenerwowania czy zawstydzenia, a odbierane jako efekt wpływu warunków zewnętrznych takich jak zmęczenie po wysiłku, wysoka lub niska temperatura.

Nie rozróżnia pobudzenia fizjologicznego (np. po wypiciu kawy) od emocjonalnego.
Zaobserwowano, że tego typu objawy mogą towarzyszyć np. chorobie Parkinsona, stwardnieniu rozsianemu czy autyzmowi.

Aleksytymia Totalna Biologia

Aleksytymia biologicznie to efekt uszkodzenia  połączeń neuronalnych w ciele migdałowatym, które jest częścią układu limbicznego odpowiedzialnego za emocje.

Co o tym mówi Totalna Biologia? Schorzenia nerwów odnoszą się do “obawy na zapas”,lęku z wyprzedzeniem”o coś co się jeszcze nie wydarzyło, w odróżnieniu od konfliktów strachu związanych z mięśniami i teraźniejszością.

Co czuje ateksytymik?

W tym miejscu możemy uchwycić różnicę pomiędzy lękiem, związanym z przyszłością,  a strachem, który jest związany z teraźniejszością, z konkretną sytuacją tu i teraz.

Lęk i obawy atakują system nerwowy, powoduje mentalny i psychiczny paraliż, którego skutkiem są zastoje i różnego rodzaju blokady.

Aleksytymicy często pochodzą z rodzin emocjonalnie dysfunkcyjnych, gdzie okazywanie emocji nie było mile widziane, szczególnie tych trudnych, niewygodnych, niepasujących do rodziny żyjącej na pokaz, gdzie wszystko ma być idealne i perfekcyjne.
Aleksytymikiem zwykle staje się osoba, która nie uczy się identyfikować, wyrażać i kontrolować różnych stanów emocjonalnych już od wczesnego dzieciństwa. Brak odpowiednich wzorców i doświadczeń powoduje zaburzenia rozwoju emocjonalnego.

Zdania typu “chłopaki nie płaczą”były na porządku dziennym więc odcięcie od emocji gwarantowało akceptację i przeżycie bez narażania się na kpiny czy ostracyzm. Także wpływ rodziców we wczesnym etapie rozwoju jest tu znaczący.Dyrektywny ojciec lub chłodna emocjonalnie matka to “dobry” punkt zaczepienia.

Aleksytymia może też być skutkiem zbyt opiekuńczego modelu wychowania, w którym brakuje treningu emocjonalnego. Dzieje się tak, gdy dziecko nie ma okazji doświadczać emocji, bo dostaje wszystko czego chce, i nigdy nie przeżywa  frustracji.Często są to jedynacy “trzymani pod kloszem” przez starszych rodziców.

Aleksytymia – Co to jest?

Aleksytymia jest zaburzeniem ze spektrum autyzmu, gdzie ważnym konfliktem jest konflikt odrzucenia.
Chęć eliminacji i odrzucenia czegoś, co mi się nie podoba.

• ”Chcę, żeby ta sytuacja zniknęła, żeby jej nie było”
• Kogo chcesz wyeliminować ze swojego życia?

Przyjrzałabym się okresowi Plan/Cel, szczególnie pierwszemu trymestrowi ciąży gdzie rostrzyga się kwestia”czy mam prawo istnieć?”
Rozważamy tutaj poronienia, zagrożone ciąże, plany aborcyjne etc.

• ️Kto nie chciał tej ciąży?
• ️Kogo zaskoczyła?
• ️Gdzie nie było zgody na ciążę?
• ️Kto nie mógł się podzielić ze światem wiadomością o ciąży?Matka, która skrywa radość z ciąży w swoim wnętrzu.️
• Kto miał trudności z pogodzeniem się z ciążą?:”Ok, istniejesz, jesteś ale wolałabym żebyś nie żył”.

️Czy dziadkowie byli przeciwni przyjściu dziecka na świat?, okazywali niechęć?, traktowali jak życiowy błąd?

Aleksytymicy są jak czarna, emocjonalna dziura. Istnieją ale nie żyją, bo emocje są nieodłączną częścią życia, a oni nie mają do nich dostępu.Tak jakby nie wolno im było czuć.
Nie akceptują pochwał i gratulacji, gdyż głęboko w podświadomości mają wpisane, że są błędem, nie mają prawa istnieć.
Nie znają żartów i nie mają poczucia humoru.

Niskie poczucie własnej wartości leży u podstaw perfekcjonizmu, bycia ofiarą.

“Wszystko co zrobię lub powiem musi być doskonałe!”- to pokłosie wychowania przez dominujących rodziców lub dziadków, gdzie nie ma miejsca na spontaniczność, dziecko musi zachowywać się perfekcyjnie.Brak zgody na jakiekolwiek błędy oraz chorobliwa wręcz skrupulatność mogą być konsekwencją rodowych historii wojennych , gdzie błąd kosztował życie.

“Dzieci i ryby głosu nie mają”- To kolejne podwaliny pod trudności w werbalizacji, wyrażaniu siebie, mówieniu…
Lęk ,przed tym, że będę musiał coś powiedzieć, a z drugiej strony lęk przed skutkami tego co powiem.Bezpieczniej jest milczeć.

Zablokowanie myśli w chwili, kiedy trzeba je wyrazić, lęk przed otwartym mówieniem tego, co się myśli, z obawy przed konsekwencjami.

Szukamy historii przymusu zachowania tajemnicy, milczenia pod groźbą śmierci.
️”To co czuję nie może wyjść na jaw!”
️”To co czuję, jest zbyt bolesne by o tym mówić!”

️Historie z zakonów klauzulowych, gdzie jest przymus zachowania milczenia lub składania ślubów milczenia oraz wszelkie historie podporządkowywania się “autorytetom” i rezygnacji z siebie dla “wyższych”celów.

Narządem umożliwiającym nam mówienie jest krtań. Dlatego warto obejrzeć wszystkie konflikty związane z krtanią.
Często dziecko boi się coś powiedzieć, bo rodzic będzie krzyczał, lub nawet sprawi lanie.

Aleksytymia – Totalna Biologia konflikt

• ️lęk przed uduszeniem
• ️oddzielenie, rozłąka w klimacie lęku,
• ️niechęć do powiedzenia czegoś, lub obawa przed odezwaniem się.
  ️tzw. błękitny krtaniowy strach, historie przerażenia, lęk o życie

Bardzo typowe dla osób z zaburzeniami w jądrze migdałowatym jest unikanie kontaktu wzrokowego, będącego źródłem istotnych informacji potrzebnych człowiekowi do prawidłowego rozwoju emocjonalnego i społecznego.

Ponieważ nie przypisuje emocjom słów i pojęć, nie posiada środków, aby zrozumieć cudze uczucia. Tym samym niemożliwe jest dla niego normalne funkcjonowanie społeczne. Nie jest zdolny do empatii i nie potrafi nawiązywać więzi międzyludzkich.
Związki partnerskie aleksytymika skazane są na niepowodzenie, bowiem nie może on zrozumieć uczuć partnera.

Mamy też tu skłonności depresyjne, zaniżone poczucie własnej wartości, gdyż emocje niezasobne są tu jednak dominujące.

Źródło: PRACOWNIA BIOLOGICZNA – Aleksytymia Totalna Biologia